نسل ما نقص زیاد دارد؛ ایمان یعنی آرمیتا!


گاهی اوقات در بین دروغ ها، تهمت ها و غیبت ها آنچنان غرق میشویم که یادمان میرود که او می بیند!

خنج کهن/ زیبا پاچنامه:

به نام خدایی که در این نزدیکیست، نزدیک است، می بیند و ثبت میکند آنچه را که در مقابلش رخ میدهد.

چقدر غافلیم، به نزدیک بودنش!

گاهی اوقات در بین دروغ ها، تهمت ها و غیبت ها آنچنان غرق میشویم که یادمان میرود که او می بیند!

نزدیک بودن خدا فراموش شده؛ البته این کوچکترین نقص نسل ماست.

اینکه میدانیم نباید، ولی اسرار داریم که باید...!

نرفته ها را می رویم، نگفته ها را میگوییم و گفته ها را فراموش میکنیم.

نسل ما نقص نیاز دارد؛ یکی از آنها فراموش کردن است! فراموش کردن آنچه در گذشته اتفاق افتاد...

گذشته ای که دور نیست، دور ریختنی نیست، فراموش شدنی نیست، بلکه این ذهن بی سلیقه ماست که پسندیده آنچه را که نفس می پسندد و دوست میدارد آنچه را که نفس میخواهد.

این روزها نفس کافیست اراده کند، ما جان در رهش میدهیم!

زشتی ها را زیبا می دانیم و زیبایی ها را نمی بینیم! عشق در نسل ما مرده است ...

عشق فقط دوست داشتن کسی یا چیزی نیست؛ عشق معنای ایمان دارد؛ تا کسی به بد بودن یا خوب بودن چیزی ایمان نداشته باشد، نصیحت کردن او نقش بر آب زدن است.

اگر بحث از ایمان است، گوش کنید میخواهم از ایمان بگویم.

ایمان یعنی الله اکبر، ایمان جانم فدای رهبر، ایمان یعنی والفجر 1، 2، 3 ...

ایمان یعنی ساواک، یعنی حجاب، یعنی اسارت؛ ایمان یعنی اسیر، یعنی شیمیایی، یعنی شهید...

ایمان مفقود الاثر است؛ ایمان
گمنام است؛ ایمان خمینی است؛ ایمان جانباز و جانماز و درد است.

ایمان انرژی هسته ای است؛ ایمان حق مسلم ماست.

ایمان یعنی
آرمیتا، یعنی بینهایت، یعنی عشق!

پس اگر ما به جنگ نرمی تن داده ایم که نرم نرم و با سهل انگاری ها از بین می برد آنچه را که به سختی بدست آورده ایم، جای تعجب نیست چرا که ایمان نداریم!

چه شد چادر، پوتین، پوشش، پلاک و پیکرها؟

چرا بی حجابی و بدحجابی،
با فرهنگی شد؟! چرا بداخلاقی، بی احترامی و بی حرمتی به روز شدنی شد؟!

چرا بدون چاکلز هرگز؟! بگوییم بدون
چادر هرگز ...

به کجا چنین شتابان؟؟؟
چه کسی در این جنگ ضرر خواهد کرد؟

برنده کیست؟ مسلماً آنچه همیشه پابرجاست، الله اکبر است.

انتهای پیام/224224


 


۷ مهر ۱۳۹۳